کدام دین؟ کدام زبان دینی؟
18 بازدید
محل نشر: پژوهش های فلسفی - کلامی » تابستان و پاییز 1383 - شماره 20 و 21 »(23 صفحه - از 3
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چکیده زبان دین از موضوعات مهم پژوهشی در فلسفه دین به‏شمار می‏آید که یکی از محورهای اساسی آن مسئله شناختاری بودن زبان دین است. مروری بر مهم‏ترین رویکردهای زبان دینی معاصر در غرب، بررسی زمینه‏های فکری ـ دینی پیدایش این دیدگاه‏ها، تأمّل در این‏که آیا همین دیدگاه‏ها بر متون دینی اسلامی (قرآن و سنّت معصوم) نیز قابل انطباق است یا نه؟ مورد اهتمام این مقاله است. کلید واژه‏ها: زبان دین، متون دینی، پوزیتیویستی، کارکردگرایی، نمادانگاری، واقع گروی انتقادی، شناختاری و معرفت بخش مطالعه زبان دین در روزگار ما یکی از موضوعات مطالعاتی فلسفه دین به‏شمار می‏رود که اهمیت خاص خود را دارد. از جمله محورهای اساسی این موضوع مسئله شناختاری بودن یا غیر شناختاری بودن زبان دین است. رهیافت سنّتی یهودی ـ مسیحی در زبان دین، عمدتا بر دو دیدگاه تفسیر لفظی و تفسیر تأویلی با اذعان به واقعیت داشتن مفاد و مفهوم کتاب مقدّس استوار بود اما در دوران معاصر و پس از پیدایش رویکردهای نو و فلسفه‏های جدید، شاهد یک چرخش کاملاً اساسی در تبیین دین و نگرش‏های زبان دینی در غرب هستیم. این نگرش‏ها را می‏توان در چهار طیف جست‏وجو کرد که عبارت‏اند از:
آدرس اینترنتی